فخر ما سلطانی شاهانه ی توست
و این بیشمار دل های نا آرام و دستانی تهی
چگونه در این حرم
آرام و پر می گردد؟
گلدسته ها چگونه تاب آورده اند
تکیه گاهی باشند از برای شکسته قلب هایی
به وسعت تاریخ
به سنگینی ماتم عاشورا
و به سختی شرمساری بندی که
دستان مولا را بست
و در حیرتم از این گنبد
که خیره به آنند چشمانی از همه جا بریده
و ضریحی که صبورتر است از حجرالاسود
که در خود فرو می برد ظلمات دل های مجاوران را
این چه سترگ رحمتی است
که گوشه نشینان و چشم فرو بستگان نیز
از باران رحمتش بهره مند
و از شبنم های نادیده با نشاط
اگر نبود این ستون بلند والا
در میان خیمه ی سرزمین آفتاب
سالیانی بسیار پیش از این
خراج گذارانی نوکیسه
گهواره ی کودکان را نیز به یغما برده بودند
اگر نگین دل ربای رویش در میانه ی این انگشتر نبود
کدام رهگذر خسته از افق های نادیده
و نا آرام از بی صبوری ها
سلیمان وار سکینه می یافت در مجاورت حلقه اش
و ما چه کردیم با این همه خوبی
جز بدی؟!
**********
فخر ما سلطانی شاهانه ی توست
در هیاهوی ایسم های ابلیسی
چه بسیار دیده ایم و می بینیم
بر تخت ها نشسته بت های قدیسی
