شانه هایم
به کدامین درد گرفتار آمده اند
که جز با مرهم سر تو
آرام نمی گیرند
بانو برای این مارهای زخم خورده از مژگانت
دسته ای از موهایت را
به دستان دلم امانت ده
چندی است نیمه های شب
از غار تنهایی شان بیرون می آید
می دانم ساز یاد تو
مسحورشان می کند
و در سیاهی موهایت
دوباره آرام می گیرند
و به خواب می روند
شعله ی گونه هایت
بر روی شانه هایم
آتشی خاموش ناشدنی را
در عمق قلبم می نشاند
که معجزه آغوشت
گلستانش می کند
و نواز فرش گونه هایت
وجودم را می برد به عرش
به انتهای کوچه آرزوها
به عمق دهلیز امید
و ساکن ابدی می کند دلم را
در سرزمین آرامش
شدیدترین زلزله ها نیز
هنگام تکیه دادن سرت
به شانه هایم
نمی تواند درونم را بلرزاند
و اندک تکانی
عمارت وجودم را
در اعماق خاک دفن می کند
هنگام نبودنت
و پیچیدن بوی نرگس موهایت
در افق خیال بودنت
مقابل هم قرار گرفتن
آیینه نگاه هایمان
هزاران بار وجودت را
تکثیر می کند در دلم
در این تالار آیینه
خود را گم کرده ام بانو
چرا این قدر شیرین است
کوبیدن بر دل آیینه ها
با تیشه ی فرهاد
سرگردان یافتنت شدن
و فراموشی جوی خون سر
