چرا دیگر شهر
شب ندارد؟
چرا خواب دیگر
مهمان چشمانم نمی شود؟
بانو تو گفتی به عقربه های ساعت
که در هنگام نبودنت
و به تو اندیشیدن
این چنین آرام
زجرم دهند؟
می شود به همان سربازان فرمانبر
دستور ایست دهی
هنگامی که با نبض دستانت نفس می کشم
و موهایت که ریخته بر روی شانه هایم
پر پرواز به من می دهند
تا بالای ابرها
تا همسایگی ماه
پاداش یافتن نسبیت زمان را
باید به چشمان تو دهند
که درک آن
دل عاشق و ساده می خواهد
و نه روابط پیچیده
برای راندن لشکر تاریکی شب
همان دو ستاره چشمانت کافی است
و برای ربودن خواب
از سر من شیدا
تصور صدای قدم هایت
در دورترین کوچه های شهر!
چگونه این چنین خود را تکثیر نموده ای بانو
که در گوشه گوشه ی شهر
گوشه ای از تو را می بینم
سایه ها همه سایه ی تو
چشم ها همه
نشانی از تو در عمقشان به یادگار دارند
و دست ها همه به گرمی دستانت
چگونه در شهر دل من ساکن شده ای
و در همهمه ی شهر آشکاری؟
