درخت

چرا دیگر شهر
شب ندارد؟                        
چرا خواب دیگر
مهمان چشمانم نمی شود؟
بانو تو گفتی به عقربه های ساعت                   
که در هنگام نبودنت      
و به تو اندیشیدن             
این چنین آرام
زجرم دهند؟                                    
می شود به همان سربازان فرمانبر 
دستور ایست دهی
هنگامی که با نبض دستانت نفس می کشم
و موهایت که ریخته بر روی شانه هایم
پر پرواز به من می دهند          
تا بالای ابرها               
تا همسایگی ماه                             

پاداش یافتن نسبیت زمان را               
باید به چشمان تو دهند                 
که درک آن
دل عاشق و ساده می خواهد  
و نه روابط پیچیده            
                                     
برای راندن لشکر تاریکی شب
همان دو ستاره چشمانت کافی است
و برای ربودن خواب
از سر من شیدا          
تصور صدای قدم هایت
در دورترین کوچه های شهر!                                    
چگونه این چنین خود را تکثیر نموده ای بانو    
که در گوشه گوشه ی شهر                
گوشه ای از تو را می بینم
سایه ها همه سایه ی تو
چشم ها همه
نشانی از تو در عمقشان به یادگار دارند
و دست ها همه به گرمی دستانت
       
چگونه در شهر دل من ساکن شده ای
و در همهمه ی شهر آشکاری؟

شانه هایم                                             
به کدامین درد گرفتار آمده اند
که جز با مرهم سر تو
آرام نمی گیرند                     
بانو برای این مارهای زخم خورده از مژگانت
دسته ای از موهایت را
به دستان دلم امانت ده
چندی است نیمه های شب
از غار تنهایی شان بیرون می آید
می دانم ساز یاد تو                    
مسحورشان می کند                    
و در سیاهی موهایت  
دوباره آرام می گیرند
و به خواب می روند

             
شعله ی گونه هایت
بر روی شانه هایم               
آتشی خاموش ناشدنی را
در عمق قلبم می نشاند
که معجزه آغوشت
گلستانش می کند
و نواز فرش گونه هایت
وجودم را می برد به عرش
به انتهای کوچه آرزوها
به عمق دهلیز امید                       
و ساکن ابدی می کند دلم را
در سرزمین آرامش

شدیدترین زلزله ها نیز                 
هنگام تکیه دادن سرت                   
به شانه هایم
نمی تواند درونم را بلرزاند
و اندک تکانی
عمارت وجودم را
در اعماق خاک دفن می کند
هنگام نبودنت
و پیچیدن بوی نرگس موهایت
در افق خیال بودنت

مقابل هم قرار گرفتن
آیینه نگاه هایمان
هزاران بار وجودت را               
تکثیر می کند در دلم
در این تالار آیینه
خود را گم کرده ام بانو
چرا این قدر شیرین است                     
کوبیدن بر دل آیینه ها                     
با تیشه ی فرهاد            
سرگردان یافتنت شدن       
و فراموشی جوی خون سر

هر روز و شبم غرق در آن موج نگاهت

رقصان همه تن گشته از آن ناز صدایت

من شهر به شهر در پی تو گشته ام اما

بر گرد حرم چون بتوان یافت هدایت

از رود بپرسیدم و از جمله ی گل ها

تا بلکه بدانند و بگویند نشانت

بر حیرت و سرگشتگی ام لحظه به لحظه

افزود و نشد هیچ نشانی ز سرایت

من چهره گل، وسعت و آرامش دریا

دیدم و بدانم که ندارند ورایت

با چشم تر و دست تهی از همه دنیا

جز این غزلم هیچ ندارم برایت

بعد از آن که چشم تو 

دریغ کرد همان نگاه سرد و بی فروغ را

و دست های پیش از این

پر از سبد ز قاصدک

و خالی از هوای داشتن ها کنون

به سمت کاج های یخ زده روانه شد

تمام جاده های منتهی به ذهن و خاطرم

تمام کوچه های غرق در شمیم لحظه ها

در عمق بی شمار خاک های سرد باغ

به انتهای ظلمت تمام چاه ها سپرده شد

و برگ های خالی از طراوت و حیات

بدون مهر و ماه ها 

نقابی از خزان به چهره ها زدند

و جنگلی پر از دریغ و حسرت درخت ها

درخت های خشک و خم ز ماتم نبود ابرها

بدل به آن کویر بی ستاره شد

و من شبیه ساعتی بدون عقربه

که بی نشان ز سالیان و ثانیه

رها میان لحظه ها

به وقت قلب و پلک تو

به انتظار بودنت نشسته است

همان نگاه سرد هم

همان تهی دو دست تو

ز گل ز هر چه خاطره

دوباره زنده ام کند

و پاسخ سوال آن فرشتگان

بود فقط نام تو

بود فقط نام تو

نسیم واژه های تو که می وزد
خیره می شوم به سایه کلام تو
که روی شیشه ی تمیز و مات میز
میان قهوه و شکر نشسته است
و چنگ می زنم به میز و صندلی
همچو قایقی نجات
در میان موج های بودنت
خیره ام به آن دو چشم دیدنی
و دلهره هجوم می برد به قلعه ی وجود من
و من به سان بادبادکی سبک
رها به سمت ابرها -بدون نخ-
می شوم شبیه نقطه ای سیاه
بعد از آن که می روی
خرابه های قلب من
تمام گفته های ناشنیده را
به سان گنج های گم شده
درون خود دفن کند
و من به زیر حرف های عین وشین
به زیر کوهی از تمام قاف ها
به انتهای واژه های بی صدا
به زیر نقطه های نام تو
فرو روم