سوشوون با طعم هملت
یا
آقای کارگردان! اشکال از گیرنده است، به فیلم خود دست نزنید
وقتی یک کارگردان صاحب سبک بعد از مدت ها دست به دوربین می برد و اثری با برداشتی آزاد از نمایشنامه ای معروف و محبوب می سازد و از بازیگران آشنا و ماهر استفاده می کند و نتیجه آن هم این همه تقدیر و تشویق می شود و این در حالی است که من حتی از یک سکانس آن هم خوشم نمی آید و از کش پیدا کردن روایت حوصله ام سر می رود و از تیراندازی پایان فیلم خنده ام می گیرد و از این که در طول یک روز بیش از نیمی از حوادث فیلم اتفاق می افتد آن هم اتفاقاتی که تنها برای طی مسافت های بین لوکیشن های آن زمانی بیش از این نیاز است و از تخته سیاه توی آن سینمای خرابه بوی توهین می شنوم و دیگران هم به خوبی از این فیلم یاد می کنند – اگر قرار بر حفظ حرمت و موی سپید بود سال پیش با اصلانی و امسال با بیضایی این کارها را نمی کردند- و در نهایت با بهت و خستگی زیاد از سالن خارج می شوم می فهمم که اشکال از من است پس
آقای کارگردان اشکال از گیرنده است لطفاٌ به فیلم خود دست نزنید.
